ميرم خسته و افسرده و زار سوي منزلگه ويرانه خويش

به خدا ميبرم از شهر شما دل شوريده و ديوانه خويش

ميبرم تا در آن نقطه دور شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق زين همه خواهش بيجا و تباه

ميبرم تا زتو دورش سازم ز تو اي جلوه اميد محال

ميبرم زنده به گورش سازم تا از اين پس نكند ياد وصال...