شايد ديگر زندگي برايت معنايي ندارد و مث گذشته ها زندگيت شيرين نيست.

مثل آن روزهايي كه ساعت ها به تماشاي ابرها مي نشستي و به دنبال شكل هاي متفاوت بودي

يا به جستجوي سياره ها و سفينه ها در شب به آسمان خيره ميشدي

و يا ساعت ها نظاره گر پرنده ها و حيوانات بودي بي آنكه خستگي بر تو غلبه كند.

شايد در آن دوران كمتر بي حوصله مي شديم و لذت بيشتري از زندگي مي برديم

هر چه بزرگتر مي شويم نسبت به اطرافمان بي توجه تر مي شويم

و كمتر چيزي پيدا مي شود تا توجه مان را به خود جلب كند.

ولي براي باز يافتن شور زندگي ،لازم نيست كودك باشيم و به دوران كودكي بازگرديم،

به آنچه نياز داريم زنده نگه داشتن آن در وجودمان است.

همان احساسي كه ساعت ها لبخند را بر لبانمان جاري مي ساخت

و به زندگيمان هيجان مي بخشيد

اين احساس، در وجود همه ما هست، اما شايد لايه اي از حزن آن را فرا گرفته است!