اندكي ابر مي خواهم ...

تا قطره قطره اشكهايم را در آن بكارم و وقت درو ، زير ضربات شلاق گونه اش ، بي رحمانه تنبيه شوم ...

چرا كه گمان مي كردم آرامش نزديك است !!!

و اين در دنياي من ، گناهي نابخشودني است ...