آنگاه كه غرور كسي را له ميكني

آنگاه كه كاخ آرزوهاي كسي را ويران ميكني

آنگاه كه شمع اميد كسي را خاموش مي كني

آنگاه كه بنده اي را ناديده مي انگاري

آنگاه كه حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي

آنگاه كه خدا را مي بيني و بنده ي خدا را ناديده مي گيري

مي خواهم بدانم ...

دستانت را به سوي كدام آسمان دراز مي كني تا براي خوشبختي خودت دعا كني ؟