بانوي باران
|
گفتي...
گفتي:آواز اين پرنده مثل حضور مبهم تنهايي است با دست خود گلوي قناري را از حجم استخواني تن كندم گفتي : تنها در خط استوايي هر سينه روز ورود عشق چه رويايي است با دست خود دريچه هر دل را از چارچوب تنگ بدن كندم گفتي ،دوباره گفتي: اينجا چقدر بي تو تماشايي است با دست خويش ،خود را در لحظه شكوفه شدن كندم
[ شنبه 16 فروردین 1393 ] [ 16:31 ] [ banooyekoochak ]
[
ارسال نظر(0)
] |
درباره وبلاگ
حس قشنگي است بودن انسانهايي كه به يك چشم بر هم زدن ، دلت را پر از حس زيباي به پرواز در آمدن مي كنند ... نویسندگانآخرین پست هاآرشیو ماهانهپیوندهاسایت آوازک
دیگر امکاناتطراح قالب: آوازک |
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید